روز دوشنبه روزنامه شرق ترجمه ای از سخنرانی فراموش نشدنی مارتین لوترکینگ را در صفحه اندیشه منتشر کرد.سخنرانی با عنوان
"I have a dream."
خواندن این ترجمه من را برانداشت تا متن اصلی آن را در اینترنت بیابم.خوش شانس بودم و فایل صوتی آن را هم در اینترنت یافتم .زیبا بود و تاثیرگذار.شاید باید انسان خیلی بی احساس باشد اگر قطره اشکی در چشمان انسان پس از شنیدن و خواندن این سخنرانی در چشمانش حلقه نزند.سخن لوترکینگ با گذشت دهه ها هنوز کهنه نشده.جنگ خردورزی با جهالت و تعصب با شدت تمام در همه دنیا جریان دارد.در روآندا، در عراق ، در گوانتانامو، در ایران ،در ذهن خشگ اندیشان .آری ، من هم خواب دیده ام.صدای آزادی ،صدای برادری ،بخشش،همدردی ،مهربانی چه زمانی طنین خواهد انداخت؟صدای ورق خوردن کتاب در چه زمانی جانشین صدای گلوله خواهد شد؟ اندیشه چه زمانی مرزهای فیزیکی را فرو خواهد ریخت؟من خواب دیده ام.شما هم خواب می بینید؟
متن ترجمه این سخنرانی در شرق را در
اینجا بخوانید
Five score years ago, a great American, in whose symbolic shadow we stand signed the Emancipation Proclamation. This momentous decree came as a great beacon light of hope to millions of Negro slaves who had been seared in the flames of withering injustice. It came as a joyous daybreak to end the long night of captivity. But one hundred years later, we must face the tragic fact that the Negro is still not free.
One hundred years later, the life of the Negro is still sadly crippled by the manacles of segregation and the chains of discrimination. One hundred years later, the Negro lives on a lonely island of poverty in the midst of a vast ocean of material prosperity. One hundred years later, the Negro is still languishing in the corners of American society and finds himself an exile in his own land.
So we have come here today to dramatize an appalling condition. In a sense we have come to our nation's capital to cash a check. When the architects of our republic wrote the magnificent words of the Constitution and the Declaration of Independence, they were signing a promissory note to which every American was to fall heir.
This note was a promise that all men would be guaranteed the inalienable rights of life, liberty, and the pursuit of happiness. It is obvious today that America has defaulted on this promissory note insofar as her citizens of color are concerned. Instead of honoring this sacred obligation, America has given the Negro people a bad check which has come back marked "insufficient funds." But we refuse to believe that the bank of justice is bankrupt. We refuse to believe that there are insufficient funds in the great vaults of opportunity of this nation.
So we have come to cash this check -- a check that will give us upon demand the riches of freedom and the security of justice. We have also come to this hallowed spot to remind America of the fierce urgency of now. This is no time to engage in the luxury of cooling off or to take the tranquilizing drug of gradualism. Now is the time to rise from the dark and desolate valley of segregation to the sunlit path of racial justice. Now is the time to open the doors of opportunity to all of God's children. Now is the time to lift our nation from the quicksands of racial injustice to the solid rock of brotherhood.
It would be fatal for the nation to overlook the urgency of the moment and to underestimate the determination of the Negro. This sweltering summer of the Negro's legitimate discontent will not pass until there is an invigorating autumn of freedom and equality. Nineteen sixty-three is not an end, but a beginning. Those who hope that the Negro needed to blow off steam and will now be content will have a rude awakening if the nation returns to business as usual. There will be neither rest nor tranquility in America until the Negro is granted his citizenship rights.
The whirlwinds of revolt will continue to shake the foundations of our nation until the bright day of justice emerges. But there is something that I must say to my people who stand on the warm threshold which leads into the palace of justice. In the process of gaining our rightful place we must not be guilty of wrongful deeds. Let us not seek to satisfy our thirst for freedom by drinking from the cup of bitterness and hatred.
We must forever conduct our struggle on the high plane of dignity and discipline. we must not allow our creative protest to degenerate into physical violence. Again and again we must rise to the majestic heights of meeting physical force with soul force.
The marvelous new militancy which has engulfed the Negro community must not lead us to distrust of all white people, for many of our white brothers, as evidenced by their presence here today, have come to realize that their destiny is tied up with our destiny and their freedom is inextricably bound to our freedom.
We cannot walk alone. And as we walk, we must make the pledge that we shall march ahead. We cannot turn back. There are those who are asking the devotees of civil rights, "When will you be satisfied?" we can never be satisfied as long as our bodies, heavy with the fatigue of travel, cannot gain lodging in the motels of the highways and the hotels of the cities. We cannot be satisfied as long as the Negro's basic mobility is from a smaller ghetto to a larger one. We can never be satisfied as long as a Negro in Mississippi cannot vote and a Negro in New York believes he has nothing for which to vote. No, no, we are not satisfied, and we will not be satisfied until justice rolls down like waters and righteousness like a mighty stream.
I am not unmindful that some of you have come here out of great trials and tribulations. Some of you have come fresh from narrow cells. Some of you have come from areas where your quest for freedom left you battered by the storms of persecution and staggered by the winds of police brutality. You have been the veterans of creative suffering. Continue to work with the faith that unearned suffering is redemptive.
Go back to Mississippi, go back to Alabama, go back to Georgia, go back to Louisiana, go back to the slums and ghettos of our northern cities, knowing that somehow this situation can and will be changed. Let us not wallow in the valley of despair. I say to you today, my friends, that in spite of the difficulties and frustrations of the moment, I still have a dream. It is a dream deeply rooted in the American dream.
I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal." I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slaveowners will be able to sit down together at a table of brotherhood. I have a dream that one day even the state of Mississippi, a desert state, sweltering with the heat of injustice and oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice. I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today.
I have a dream that one day the state of Alabama, whose governor's lips are presently dripping with the words of interposition and nullification, will be transformed into a situation where little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls and walk together as sisters and brothers. I have a dream today. I have a dream that one day every valley shall be exalted, every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight, and the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together. This is our hope. This is the faith with which I return to the South. With this faith we will be able to hew out of the mountain of despair a stone of hope. With this faith we will be able to transform the jangling discords of our nation into a beautiful symphony of brotherhood. With this faith we will be able to work together, to pray together, to struggle together, to go to jail together, to stand up for freedom together, knowing that we will be free one day.
This will be the day when all of God's children will be able to sing with a new meaning, "My country, 'tis of thee, sweet land of liberty, of thee I sing. Land where my fathers died, land of the pilgrim's pride, from every mountainside, let freedom ring." And if America is to be a great nation, this must become true. So let freedom ring from the prodigious hilltops of New Hampshire. Let freedom ring from the mighty mountains of New York. Let freedom ring from the heightening Alleghenies of Pennsylvania! Let freedom ring from the snowcapped Rockies of Colorado! Let freedom ring from the curvaceous peaks of California! But not only that; let freedom ring from Stone Mountain of Georgia! Let freedom ring from Lookout Mountain of Tennessee! Let freedom ring from every hill and every molehill of Mississippi. From every mountainside, let freedom ring.
When we let freedom ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God's children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual, "Free at last! free at last! thank God Almighty, we are free at last!"
فایل صوتی این سخنرانی را از دست ندهید.از اینجا دانلود کنید.
ارواحِ آگوســت
برگردان صـمـصـام كشـفـی
كمی به ظهر مانده به "آرِتــزو" رسيديم. بيش از دوساعت صرف يافتنِ قصرِ رنسانس كرديم كه ميگل اُتروسيلوا نويسندهی ونزوئلايی آن را كه در نقطهی ايدهآلـی از مناطقِ روستايی توسكان قرار داشت،خريده بود. يكی از يكشنبههای داغ و شلوغِ اوايلِ آگوست بود. خيابانها پر از توريست بودند و به راحتی كسی كه آن دور و برها را بشناسد يافت نمیشد. پس از چندين تلاشِ به درد نخور بهطرفِ ماشينمان رفتيم و جادهی بیعلامتی را كه اطرافاش سروْ كاری شده بود، گرفته و از شهر خارج شديم.
پيرزنی كه در آن حوالـی غاز میچراند با دقّت آدرس قصر را به ما داد. او پيش از خداحافظی پرسيد كه آيا شب را در قصر خواهيم گذراند و ما پاسخ داديم كه تنها برای ناهار به آنجا میرويم، آنچه قصد اصلیمان بود.
پيرزن گفت: " بهتـر، چونكه ارواح آن خانه را اشغال كردهاند."
همسرم و من كه به ارواح اعتقادی نداريم به ساده لوحیی او خنديديم. امـّا دو پسرمان،نهساله و هفتساله، از ايدهی ملاقاتِ نزديك با يك روح هيجان زده شدند.
ميگل اُتـروسيلـوا كه ميزبانی مهماننواز، غذاشناسی باسليقه و نويسندهيی خوب بود با ناهاری فراموش نشدنی انتظارمان را میكشيد. چون دير رسيده بوديم قبل از ناهار فرصت گشتنِ در قصر را پيدا نكرديم ؛ ظاهر آن ترسناك نبود و اگر هم دلشورهيی داشتيم با ديدن چشماندازِ كاملِ شهر، از تراسِ پُر گلی كه در آن ناهار خورديم، برطرف شد.
مشكل میشد باور كنی آنهمه آدمِ نابغهی صاحبنام روی آن تپههای پر از خانه كه بهزحمت برای نود هزار نفر جا داشت، متولد شدهاند. ميگل اُتروسيلوا با شوخطبعیی كارائيبیاش گفت: "از آنها نامیتر هم در آرتـزو بسيار بودند؛ بزرگترين همهی آنها لـودُويـكو بود."
درست همينطور: لـودُويـكو، بیهيچ شهرتی. هنرپرور و جنگجوی كبير، كسیكه با خون دل اين قصر را ساخته بود. كسیكه ميگل تمام وقتِ ناهار را دربارهاش حرف زد. او از قدرت بیكرانِ لـودُويـكو گفت و از عشقِ رنجآورش و از مرگِ دردناكاش. از لحظهيی گفت كه لـودُويـكو جنونِ عشق گرفته بود و با كارد معشوقهاش را روی تختخوابی كه درست چند لحظهی پيش از آن عشقبازی كرده بودند، كشت و بعد سگهای قوی و جنگندهاش را به جانِ خود انداخت تا اورا تكّهتكّه كنند. ميگل با لحنی جدّی گفت كه پس از نيمه شب روحِ لـودُويـكو در تاريكای خانه راه میرود و تلاش میكند تا در برزخِ عشقاش آرامش بيابد.
قصر واقعاً وسيع و دلگير بود، امـّا در روشنای روز، با معدهی پـُر ودلـی بیدغدغه، داستانِ ميگل از جمله قصّههای بیشماری به نظر میرسيد كه او برای سرگرمی ميهماناناش میگفت.
پس از خوابِ بعدازظهر، بیهيچ حسِّ بدی به همهی هشتاد و دو اتاق كه هريك به نحوی توسطِ صاحبانِ قبلـی قصر تزيين شده بودند سر زديم. ميگل سرتاسری طبقهی اول را نوسازی كرده بود ودر آن اتاقِ خوابِ مدرنی ساخته بود با كفپوشی از سنگِ مرمر و حمامِ سونا و تراسی مـملو از گلهای خيرهكننده. جايی كه ما درا ن ناهار خورديم. طبقهيی دوم كه در طولِ ساليان بيش از ساير جاهای قصر مورد استفاده قرار گرفته بود، اتاقهايی داشت كه با مبلمانهايی از دورانهای مختلف مبله شده و به حالِ خود واگذاشته شده بودند. در طبقهی آخر اتاقی را ديديم كه دست نحورده نگهداری شده بود، گويی زمان فراموش كرده بود كه به ديدارش بيايد. اتاقِ خوابِ لـودُويـكو.
لحظهی عجيبی بود. در اتاق تختی قرار داشت، پردههايش با حاشيههای طلايی يراق دوزی شده بودند، بر روتختیی گلابتوندوزی شگفتانگيزش هنوز خونِ خشكيدهی معشوقهی قربانی شدهی لـودُويـكو دِلـَمـَه بسته بود. شومينهيی با خاكسترِ سرد و آخرين تكّه چوبی كه در آن به سنگ بدل شده بود، گنجهيی با سلاحهای آماده در آن، و در قابی طلايی پرترهی رنگ و روغنی بود از يك شواليهی غمگين، اثرِ يكی از استادانِ نقاشِ فلورانس كه در زمان خويش شانس اين را نداشت كه شناخته شود. آنچه امـّا بيش از همه مرا تحت تأثير قرار داد بوی غيرِ قابلِ انتظارِ توتفرنگیی تازه بود كه فضای اتاق را فرا گرفته بود.
در توسكان روزهای تابستان طولانی هستند و لحظات دير میگذرند و هوا تا ساعت ۹ شب روشن است. وقتی از گردش در قصر فارغ شديم ساعت از پنج گذشته بود، ميگل امـّا اصرار داشت كه ما را بهديدارِ نقاشهای آبرنگِ »پیير دلا فرانسكا« در كليسای سان فرانچسكا ببرد.
برای صرف قهوه در ميدانی زير درختان ميوه توقف كرديم و وقتی برگشتيم تا چمدانهامان را برداريم دريافتيم كه ميز غذا انتظارمان را میكشد. لذا برای شام مانديم.
هنگامیكه زير آسمان كبود با تك ستارهيی در آن، شام میخورديم بچـّهها چراغ قوّهيی را از آشپزخانه برداشتند و برای كاوش در تاريكی به طبقهی بالا رفتند. از جايی كه سر ميز نشسته بوديم، میتوانستيم تاخت و تاز اسبهای وحشی را از پـلّـهها بشنويم، صدای نالهی باز و بسته شدنِ درها را، و فريادهای شادی كه دراتاقهای تاريك لـودُويـكو را صدا میزدند. همآنها بودند كه ايدهی شريرانهی آنجا خوابيدن را عنوان كردند. ميگل اُتروسيلـوا نيز مشتاقانه حمايتشان كرد و ما نيز رودربايستی كرديم و نه نگفتيم.
علیرغمِ دلواپسیها خوب خوابيديم. همسرم و من در اتاق خوابِ طبقهی اول و بچهها در اتاقِ چسبيده به آن. هر دو اتاق مدرنيزه شده بودند و دليلـی نداشت كه ترسناك باشند. در حالِ خواب و بيداری بودم و شمردم كه ساعت پاندولدار اتاق پذيرايی دوازده ضربه نواخت. حرفهای پيرزنِ غازچران به خاطرم آمد. خسته بوديم و سريع به خوابِ عميقی فرو رفتيم، خوابی بیوقفه. ساعت از هفتِ صبح گذشته بود كه بيدار شدم. نور شديد آفتاب از لابلای درختهای بالاروندهی مـُو كه دور و برِ پنجره را گرفته بودند، میتابيد. در كنار من، همسرم در دريای آرامِ معصوميت غوطهور بود. با خود گفتم: "باور داشتن ارواح در اين زمانه احمقانه است."
در همين لحظه بر اثر بوی توت فرنگیی تازه به خود آمدم و شومينه را ديدم با خاكستر سردش و آخرين تكه چوبِ به سنگ بدل شدهاش، و پرترهی شواليهی غمگين در قابِ طلايیاش از ورای سه قرن مارا مینگريست. ما در اتاق خواب طبقهی اوّل كه دیشب در آن به خواب رفته بوديم، نبوديم ؛ بلكه در اتاقِ خوابِ لـودُويـكو زير سايبان و پردههای گرد گرفته، روی ملافههای تختخوابِ نفرين شدهيی كه هنوز از خون گرم بود خوابيده بوديم.
نمیدانم خبر تور آمریکای شمالی شجریان را شنیدهاید یانه؟ مایه تاسف است که هنرمندی چنین فرهیخته در کشورمان مجال اجرای برنامه پیدا نمیکند.چرا در کشورمان یک سالن استاندارد برای اجرای کنسرت وجود ندارد؟چرا هنوز به موسیقی حتی نوع ارزشمند آن به صورت عملی وقیح نگریخته میشود؟آیا زمان دست کشیدن از نشان دادن گل و بلبل بجای آلات موسیقی فرانرسیده است؟رسانه به
اصطلاح ملی چه نسبتی با موسیقی دارد؟چرا رییس جمهور احتمالی بعدی در خاطرات خود مینویسد :"مراسم خوبی بود ،حیف که در نشان دادن آلات موسیقی زیادهروی شد."این مطلب آخر را در جام جم خواندم.شاید استاد متاثر از چنین اوضاع نابسمانی است که قطعه"فریاد" را اجرا کرده است.قطعه ای که این روزها شنیدنش به دل می نشیند و مانند"مرغ سحر"سالهای دهه 30 گوش فرا دادن به آن تاثیرگذلر است
شما میتوانید با مراجعه به
اینجـــــــــــــــا خبر کنسرت شجریان را بخوانید.دقت کنید که در پایین صفحه 3 قطعه کوتاه از کنسرت قرار داده شده که میتوانید به آنها گوش کنید.این قطعات اینها هستند:
ساز و آواز ،رقص زر و بزن زخمه.نرم افزار ریل مدیا پلیرباید در سیستمتان نصب باشد.کاش این کنسرتها هم با کیفیتی مشابه کنسرت"همنوا با بم"در اختیار خیل بیشمار دوستداران قرار می گرفتدر جای دیگری خواندم در این تورها ،کنسرتهای شجریان تقریبا از دو قسمت مجزا تشکیل شده.در یک قسمت به تصنیفها و اشعار قدیمی شاعران کلاسیک ایران پرداخته میسود و در قسمت دیگر استاد به اشعار نو میپردازد.نکته قابل تحسین در مورد استاد سلیقه قابل ستایش وی در انتخاب اشعارش میباشد.اشعاری که بازتاب وضعیت اجتماعی و دغدغههای مردم ایران میباشد
یاهو
چند روزی است که یاهو360 راهاندازی شده.جنگ بین ارکات و یاهو360 جدی است.در حال حاضر برد با یاهو360 است طوری که به جرات میتوان گفت یاهو چند گام از گوگل پیشی گرفته.در زیر به پارهای از مزایا و برتریهای یاهو360 بر ارکات اشاره میکنم.تصویری از یک صفحه یاهو 360 را در اینجا ببینید
الف-امکان بلاگنویسی در یاهو پیشرفتهتر از سایتهای مشابه است.به دلایل زیر
ساپورت این سایت از یونیکد ،در نتیجه در بلاگ خود میتوانید به فارسی بنویسید
امکان آپلود عکس :میتوانید برای هر پست یک عکس آپلود کنید.
وجود یک داشبورد برای تعیین رنگ ،چپ چین یا راست چین شدن سطور و لینک دادن
امکان کامنتگذاری بازدیدکنندگان
تعیین اینکه وبلاگ شما برای چه کسی قابل مشاهده باشد
امکان جالب دیگر ارسال پستها از موبایل میباشد که البته برای کاربران ایرانی در شرایط حاضر ممکن نیست
قابل مشاهده بودن عنوان و چند سطر ابتدایی بلاگ در صفحه پروفایل کاربر که سبب میشود دوستان از حال و هوای دوست خود باخبر شوند
مسلما بلاگنویسی با این شرایط امکان آشنایی بهتر کاربران باهم و همچنین تبادل افکار آنها را فراهم میآورد.برای کاربران ایرانی هم برای نخستین بار نوشتن به فارسی امکانپذیر شده
ب-ادغام ویژگی سوشال نتورک با مسنجر:شما در این سایت میتوانید مشاهده کنید کدام یک از دوستانتان در حال حاضر آنلاین هستند و در صورت تمایل با یاهو مسنجر به چت بپردازید
ج-ادغام گروههای یاهو در این سایت بصورت کامیونیتی :در هر کامیونیتی برای نخستین بار امکان آپلود عکس و حتی فایل داده شده.به این ترتیب کاربران در کامیونیتیها به راحتی میتوانند عکسها و فایلهای متناسب با موضوع کامیونیتی را مشاهده کنند
مشاهده فعالیت کامیونیتی ظرف هفت روز گذشته ،با این ویژگی دیگر سراغ کامیونیتیهای غیر فعال نمیروید
به اشتراک گذاشتن علایق
امکان انجام نظرسنجی در هر گروه
د-اینترفیس مناسب ،وضوح خوب عکسهای پروفایل
ه-ابزاری خوبی به نام بلست ،یاداشت کوچکی که بالای پروفایلتان میگذارید تا دوستان با یک نگاه به آن پیام شما را بگیرند.
متاسفانه ویژگیها و مزایای زیاد این سایت ،راه را برای سوء استفاده پاره ای باز میکند و بهانهای برای عاملان و آمران فیلترینگ فراهم میآورد و این سایت را مستعد فیلتر شدن مینماید
این سایت در حال حاضر این سایت در مرحله آزمایشی یا بتا است.عضویت در این سایت نیاز به دریافت دعوتنامه دارد ،دوستانی که تمایل به دریافت دعوتنامه برای ورود به این سایت هستند ،با آدرس میل من تماس بگیرند
kouroshmail@gmail.com
در این صحنه هیوز در حال نوازش پشت هیپورن نشان داده میشود ،صحنه کات میخورد و هیوز در حال دست کشیدن روی بدنه براق و صیقلی هواپیمای تازه طراحی شده نشان داده میشود.فکر میکنم اسکورسیزی با به دنبال هم گذلشتن این دو برداشت به خوبی عشق مفرط و دیوانه وار هیوز به هوانوردی و سرعت را نشان داده است.این هم عکسی که من از از همین سکانس از روی نسخه پرده ای موجود در بازار کپچر کردهام
نمیدانم "هوانورد" را دیدهاید یا نه.داستان این فیلم بر اساس زندگی دوران جوانی هاوارد هیوز ساخته شده ،اما "هاوارد هیوز" که بود؟
هاوارد هیوز در 24 دسامبر 1905 به دنیا آمد.پدرش دریچههای خاصی برای چاههای نفت طراحی می کرد وبا کرایه دادن آنها به میدانهای نفتی سراسر دنیا ،میلیونر شد.هیوز میلیون دلار پدرش را به میلیارد تبدیل کرد ولی رفتهرفته مرض خودبیمارانگاریش او را کاملا از دنیا و آدمها منزوی کرد طوری که سالها به واسطه تلفن ،امور تجاریش را میچرخاند.
هیوز عشق پرواز بود وتعدادی هواپیما طراحی کرد و برخی از آنها رادر کارخانه هایش ساخت.در سال 1930 رکورد پرواز چارلز لیندبرگ بین نیویورک-پاریس را شکست و 20 تایی فیلم تهیه کرد که دو تا از آنها :فرشته های جهنمی(1930) و مطرود(1943) را خودش کارگردانی نمود.
در دوران جنگ جهانی دوم یک کشتی ژرنده و یا به عبارتی یک هواپیمای آبی 8 موتوره به طول 100 متر طراحی کرد وساخت که میتوانست 700 سرباز و80 تن جنس حمل کند.متاسفانه هواپیمایش پس لز پایان جنگ ،در سال 1946 تکمیل شد و عملا بیش از چند دقیقه نتوانست پرواز کند.
هیوز مردی قدرتمند که رویای تصاحب همه ایالات متحده را درشر می پروراند ،رییس چند کمپانی هوایی ،معدن ،کارخانه ،یک انستیتوی تحقیقات پزشکی ؛یک استودیوی هالیوودی ،هتل ،کلوب ،مردی که گفته میشد مردان دنیای سیاست (لیندون جانسون ٰریچارد نیکسون و....)را خریده است وبا مافیا وسیا روابط مشکوکی دارد ٰاز سال 1968 تا دم مرگش در 5 آوریل 1976 بین لاسوگاس ؛باهاماس و مکزیک زندگی می کرد و کاملا از دنیا و آدمهایش کتاره گرفته بود و فقط پرستاران "مورمون"اش (مورمون ، شاخهای از مسیحیت) اجازه تماس با او را داشتند.
گوگل تولبار یتا 3 با ویژگیهای جدید مانند ترجمه کلمات ،چک کردن اسپل لغات آماده دانلود شده.برای دانلود به اینجا بروبد
برای تعیین "رنک" وبلاگ و یا سایت خود چه میکنید؟
یک راه استفاده از گوگل تولبار است ،با استفاده از این تولبار و مراجعه به وبلاگ خود می توانید "رنک" وبلاگ خود را ببینید.
اما اگر خواستید بدون استفاده از این تولبار "رنک" وبلاگ خود و یا وبلاگهای دیگر را ببینید به
اینجا مراجعه کنید .مزیت این سایت این است که نیازی به مراجعه به وبلاگ و سایت مورد نظر ندارد ،بعلاوه می توانید بصورت یکجا آدرس همه ولاگهای مورد نظر را در باکس این سایت وارد کرده و نتیجه را مشاهده کنید و در وقت خود صرفهجویی کنید.
برای دیدن لیست کامل فیلمها ،بیوگرافی واطلاعات بیشتر در مورد پاچینو به
اینجا بروید
صورت زخمي: صحنه ي اول فيلم دوربين فقط روي
چهره ي توني باقي ميماند كه دارد با مامورهاي اداره ي مهاجرت آمريكا در مرز
كوبا يكي به دو ميكند و همه ي چيزي كه قرار است درباره شخصيت توني در "صورت زخمي " بدانيم مثلا اينكه كله شق و نترس و مغرور و باهوش و بيرحم و البته نابالغ است و حتي اينكه او يك كوبايي آواره است را از نگاه كردن به چهره ي او در همين پنج دقيقه ي اول فيلم در مي يابيم
صورت زخمي: پاچينو در نقش توني كم كم دارد به همه چيز ميرسد وارد سرزمين فرصتهاي طلايي شده و به قدرت و ثروتي كه آرزويش را داشته دارد نزديك ميشود كه ناگهان بالني كه رويش نوشته شده "دنيا مال توست" بالاي سرش به پرواز در مي آيد .كنايه رو نسبتا نچسبي است اما پاچينو چنان نگاه آكنده از شوق و حسرتي به بالن مي اندازد كه به عنوان تماشاگر رو ونچسب بودن آنرا فراموش ميكنيم.
صورت زخمي: وقتي توني مثل يك حيوان به دام افتاده در سكانس آخر فيلم داد ميزند و رجز ميخواند و آب دهانش بيرون ميپاشد
پدرخوانده 3: صحنه اي كه باز در اواخر فيلم ميخواهند مايكل پير رابكشند اما عوضش دختر بيگناهش كشته ميشود و مايكل روي پله هاي جلوي سالن نمايش مينشيند دختر مرده اش را بغل ميكند و نعره ميزند
بيخوابي: خستگي و پيري و بي حاصلي هيچ وقت بر پرده ي سينما چنين نمود روشني نداشته است به خصوص در صحنه اي كه پاچينو در نقش پليس گناهكار پا به سن گذاشته در ميان مه ايستاده و نميداند موقع تعقيب قاتل به كدام طرف شليك كند
بي خوابي: وقتي پاچينو بعد از اين همه سال بازيگري در سكانس آخر بيخوابي در برابر چشمهاي دختر تير ميخورد و دارد ميميرد اما دلش خوش است كه در اين سرزمين مه گرفته بالاخره توانسته شيطان را از وجودش بيرون براند حالا در چهره اش غير خستگي و بيخوابي چيزهاي ديگري هم به چشم ميخورند رضايت و رهايي پيش از مرگ
بوي خوش زن: پاچينوي پير وكور اما پر از تمناي تجربه لذت زندگي روي ميكند به پسر خام و مهرباني كه همراهش است و از وراي آن چشمهاي ظاهرا بيحس و نابينا با تحقير و دريغ به اش ميگويد: تو از درد چي ميدوني؟همچنین صحنه رقص تانگوی آلپاچینو در این فیلم بینظیر است.
مخمصه: آخرهاي فيلم است و پاچينو در باند آن فرودگاه تاريك نفس نفس ميزند و پي مجرم ميگردد كه ميخواهد با تير بزندش. حالت چهرهي پاچينو در اين صحنه وجه ديگري از پرسوناي سينمايي او را نشانمان ميدهد . اينكه اين آدم خسته و درمانده در عين حال چقدر دلش ميخواهد زنده بماند
بوي خوش زن : همه صحنه هايي كه پاچينو سعي ميكند از طريق آنها وقار يك بازنشسته ي كور را به شكل احترام برانگيزي به تماشاگر منتقل كند و درعين حال شكنندگي و درد و رنج دروني اش را فراموش نكند.
بوي خوش زن : بالاخره وقتش ميرسد كه پسر جوان و خام از آل خداحافظي كند . اما پاچينو با چشمهاي شيشه اي و نابينايش به ججلو نگاه
بهد ازظهر نحس: در جايي از فيلم پاچينو در نقش ساني با آن چهره ي زيبا و بچه گانه مامور پليس را صدا ميزند و زخمش را به آنها نشان ميدهد درست مثل بچه هايي كه پدرشان را صدا ميزنند تا به پدرشان بگويند كه چرا درست و حسابي مواظبشان نبوده تا دستشان"اوف" نشود.
دني براسكو: لفتي پير ديگر كارش تمام است سكانسهاي آخر فيلم است و پسر خوانده اش خائن از كار در آمده و هر لحظه منتظر است كه به دليل خيانت پسر كار خودش ساخته شود . اين است كه روي صندلي مينشيند و راز بقا نگاه ميكند . بعد تلفن زنگ ميزند و جواب ميدهد و گوشي را كه مي گذارد بلند ميشود برود جايي كه قرار است كارش ساخته شود . خستگي از سرو رويش ميبارد ميرود سراغ يك كشو و وسايل شخصي از جمله گردنبندش را باز ميكند و داخل آن ميگذارد . آن وقت با زنش خداحافظي ميكند البته به او نميگويد دارد كجا ميرود و پيغام مهربانانه اي هم براي آن پسر خوانده خائن ميگذارد و آن وقت در را باز ميكند كه برود ؛ اما درست در همين لحظه است كه بر ميگردد و نگاهي آرام و پر از حسرت به آكواريوم گوشه ي راهروي خانه مي اندازد پاچينو درست همين جاست كه طلوع ميكند اين نگاه به آكواريوم هم از همان صحنه هايي است كه معلوم نيست آل في البداهه انجام داده يا برايش نوشته اند به هرحال استاد كل اين سكانس را عالي اجرا كرده است.
يكي از نقش هاي دوست داشتني پاچينو كه خيلي هم عالي اجرا كرده در فيلم ديك تريسي است.
از این دست سکانسها در بازیهای پاچینو بسیارند.آنچه را حافظه یاری داد نوشتم.
بعد از مدتها آلپاچینوی عزیز را در تلویزیون دیدیم.عزیز از این جهت که او در صدر بازیگران مورد علاقه من قرار دارد.بنابراین مطلب امروزم سراسر در مورد این فیلم و آلپاچینو است.اما چرا
Haet
مخمصه ترجمه شده؟ این بار رسانه ملی ترجمه صحیح عنوان این فیلم را به کار برد.یعد از ترجمه نادرست و شاید اگر دقیقتر بخواهم بگویم ترجمه کمیک عناوین فیلمهای کلترال و محبوبه میلیون دلاری و تعویض داستان جناب آقای هومر ،این بار شاهد دقت رسانه ملی خود بودیم
.
Heat
كلمه اي چند پهلوست و هم به معني التهاب و گرماست وهم خشم و عصبانيت وهم به معني مخمصه. اما به شواهد داخل فيلم كه وينسنت در بين تبهكاران به معروف است و همان جمله معروف دنيرو كه مي گويد به هر چيز، اون قدر دلبستگي پيدا كن كه بتوني اگر در مخمصه افتادي ظرف سي ثانيه از اون دل بكني ، مخمصه ترجمه دقيق عبارت
Heat
است .
مخمصه ششمين اثر سينمايي مايکل مان است که آن در سال 1995 آن را کارگردانی نمود. فيلمهای معروف ديگر او آخرين بازمانده موهيکانها، نفوذی ، علی و کلترال است که اولی را قبل از مخمصه و سه فيلم بعدی را پس از آن کارگردانی کرده است.
فيلم مخمصه از مناظر مختلف، فيلم برجسته ای است. فيلمی در ژانر جنايت و درام که با داستان فوق العاده زيبای خود تماشاگر را هر لحظه با هيجانی جديد درگير ميسازد.
فيلم جدا از روايت داستان يک گروه جنايتکار، به روابط موجود بين کاراکترها زيرکانه پرداخته است. مشکلات خانوادگی هريک از شخصيتهای داستان را ورای روايت داستان و برخوردهای اجتماعی آنان، مورد کنکاش قرار داده است.
داستان این فیلم به مشکلات زندگی خانوادگی هر يک از اعضای خانواده کارآگاه وينسنت هانا (که آل پاچينو نقش او را بازی کرده است) يا مشکلات زناشويي کريس (با بازی ول کيلمر) پرداخته، بلکه حتی از حضور کوتاه آن کارگر سياهپوست رستوران که بعنوان راننده گروه در دزدی بانک کشته شد نگذشته است. شخصيت او را کاملا جای انداخته، حس تحقير شدن و گريه او را به ما منتقل کرده، لحظه تصميم گيری او را بين يک زندگی سالم ولی با تحقير و بدون منزلت اجتماعی در مقابل يک زندگی کثيف ولی شايد با ثروت و منزلت اجتماعی به خوبی نمايش داده و با يک پايان تلخ و بهت نامزدش پس از شنيدن خبر مرگ وی داوری را بر عهده تماشاگر گذاشته است. اين همه در چند دقيقه حضور کوتاه يک بازيگر ميسر شده است. يک شخصيت پردازی محير العقول.
بگذريم از تمامی نکات ريز شخصيت پردازی دو بازيگر اصلی فيلم: رابرت دو نيرو و آل پاچينو.
و اما در مورد رويارويي دو فوق ستاره سينمای جهان: رابرت دونيرو و ال پاچينو.
اين تنها فيلمی است که اين دو بازيگر در مقابل يکديگر بازی ميکنند. يک نمونه بسيار زيبا.
نوع داستان و شخصيتهايي که هريک از اين دو، نقش آنها را ايفا ميکنند به جذابيت فيلم بسيار کمک کرده است.
دونيرو در نقش يک رييس گروه خلافکار که شخصيتی کاريزما است و به روابط خانوادگی اعضای گروه نيز ميپردازد و آن را سامان ميدهد.
ال پاچينو در نقش يک رييس پليس بسيار زبردست و تيزهوش با موفقيتهای بسيار کاری ولی ناموفق در زندگي خانوادگی.
فضاسازيهای مناسب، داستان کاملا منطقی و به دور از هرگونه بزرگ يا کوچکنمايي، پرداخت مناسب هريک از شخصيتها، بازيهای بسيار خوب هر يک از ديگر بازيگران مانند ول کيلمر، تام سيزمور، اشلی جاد فيلم را در حد يک فيلم بسيار خوش ساخت و کم نظير بالا کشيده است.
آنچه که در اين فيلم برای من درس آموز بود صحنه های کوتاه و پلانهای کوچکی بود که با يک ديالوگ کوتاه يا يک کلوزآپ چهره بازيگر، مفاهيم خود را به روشنی و فصاحت بيان تصويری بيان مينمود. از اين دست ميتوان به صحنه های زير اشاره کرد:
پايين آمدن با شور و نشاط ال پاچينو از پله های بيمارستان هنگاميکه همسرش را به جهت يک مشکل کاری ترک ميکرد!
چهره شديدا نگران اشلی جاد هنگاميکه مامور، دستور بازرسی ماشين ول کيلمر را با بيسيم اعلام کرد!
بهت ايدي (با بازي ايمي برنمان) هنگاميکه دونيرو در يک چشم برهم زدنی او را کنار ماشين تنها ميگذارد!
و صحنه پايانی فيلم: دو شخصيت متضاد ولی با احساس نزديکی دست در دست يکديگر، پليسی موفق ولی شايد مغموم از اين موفقيت و سرنوشتی که ميتوانست به گونه ای ديگر رقم خورد تنها به خاطر يک سايه!
"به تو گفتم که من ديگه اونجا بر نميگردم!"
آنچه در نگاه اول مخمصه را چنين جذاب و گيرا نشان ميدهد جدا از فضاسازي دقيق و انتخاب بازيگران و بازيهاي زيبا و فيلمبرداري ماهرانه و موسيقي دلنشين , شخصيت پردازي به غايت پيچيده و حرفه اي آنست.مايكل مان از تلفيق كليشه هايي كه استفاده نامناسب از هر كدام مي تواند يك اثر خوب را به اثري معمولي تبديل كند (دزدها وپليسهايي كه در اخلاق هيچ برتري اي نسبت به هم ندارند)چنان اثر محكمي ساخته كه تا مدتها پس از تماشاي آن درگير قضيه و ديالوگهاي جذاب فيلم هستيم. بازيها حتي در نقشهاي فرعي نيز به مدد فضاسازي دقيق همه عالي هستند . فيلم علاوه بر حضور دو اسطوره بازيگري جهان( ال پاچينو - رابرت دنيرو ) از حضور بازيگران برجسته ديگري نيز بهره برده است. حان وويت, اشلي جاد, ناتالي پورتمن, تام سيزمور, آ ل كيلمر و وايلي برونمان در نقشهايشان خوش درخشيده اند. فيلمبرداري عالي دانته اسپينوتي در چند صحنه از جمله صحنه ورود وينسنت و همكارش به محل كار خبرچين اداره پليس بسيار تحسين برانگيز است. طراحي صحنه وتدوين بخصوص در سكانسهاي سرقت ا ز ماشين بورس وبعدتر سرقت از بانك و درگيري خونين باپليس ( كه مان آنرا در پنج آخر هفته در لس آنجلس فيلمبرداري كرده ) بسيار چشمگير است.
همچنين موسيقي گلدنتال در سكانس كشاندن كريس به بهانه حضور همسرش در تله اداره پليس و بعداز آن و بالاخره آخرين قطعه موسيقي كه از آخرين صحبتهاي وينسنت و نيل در سكانس پاياني آغاز مي شود و تا اواسط تيتراژ هم مي ايد دلنشين از كار درامده است( قطعاتي ازاين موسيقي در فيلم بعدي مان يعني افشاگر نيز شنيده مي شود)
مشكل بازيهاي دو بازيگر اصلي فيلم و چارچوب و پرداخت كلي فيلمنامه جدا ناپذيرند. ديالوگها چنان به صورت و سيرت بازيگران جاري مي شود كه گويي هيچكس ديگرقادر نيست اين ديالوگها را ادا كند. پاچينو با حركتهاي سريع و بيروني دست و جويدن آدامس كه به ترجيع بند اعمال خود, و دنيرو با نگاههاي بي نظيرش كه اوج آن در سكانس گفتگوي دو نفره در رستوران است ( كه مان ادعا ميكند انرا با يك برداشت وبا دو دوربين گرفته ).صحنه هاي درخشان فيلم از جمله شوخي با تلويزيون در خانه وينسنت يا گفتگوي كريس و نيل و يا عكس گرفتن نيل از گروه پليس در بارانداز و مراقبت و ديده باني پليس از مقدمات سرقت از بانك و فهميدن آن توسط مك كالي و بخصوص گفتگوهاي دو نفره بدون بازيهاي درخشان مبدل به صحنه هاي ملال آور و بي رمق ميشوند.
مخمصه در اكران عمومي با اقبال روبرو نشد اما چند سال بعد از اكرانش تبديل به يكي از محبوب ترين فيلمهاي دهه 90 شد و طرفدران خاص خود را پيدا كرد.شيوه داستان گويي مان دراين فيلم وام گرفته از ساخته هاي قبلي او خصوصا سريالهاي تلويزيوني اوست كه اصلا مخمصه بازسازي یک سريال است. همچنين او در فيلمهاي سينمايي اش يعني شكارچي انسان و سپس اخرين بازمانده ماهيكانها با نشان دادن زندگي خصوصي قهرمانان و ويژگيها ي آن باعث هم ذات پنداري با قهرمانان اين فيلمها مي شود و هرچه از فيلم ميگذرد احساس نزديكي بيشتري حتي با ضد قهرمانان آن ميكنيم . هر چند در مخمصه مرزي بين قهرمان و ضد قهرمان وجود ندارد و پليسها به همان اندازه .خوبند كه دزدان بدند. و اصولا وينسنت زندگي نكبت بار تري نسبت به نيل دارد
مخمصه يك فيلم با مضمون كليشه اي دزد و پليس نيست همچنان كه اثري گنگستري - حماسي (مثل پدر خوانده و نه قسمت دوم و سوم آن )هم نيست. لحظه روايت زندگي عجيب و پر مخاطره دزدان و پليسهايي است كه وجود يكديگر را پذيرفته اند و براي بقايشان مبارزه مي كنند و هيچكدام هم زندگي خصوصي موفقي ندارند (در همان صحنه معروف گفتگوي داخل رستوران دنيرو در جواب پاچينو در مورد زندگي فاجعه آميز او مي گويد : چطور انتظار داري تمام ساعات شبانه روز را دنبال امثال من باشي و زندگي خصوصي موفقي هم داشته باشي.
مخمصه راجع به آدمهايي است كه غرق در كار خويشند و بنا به خصوصيت شغلي شان بايد در سي ثانيه ازدلبستگي هاي خصوصي دل بر كنند. چهره مغموم و فلاكت بار پاچينو بعد از كشتن دنيرو درسكانس پاياني مؤيد همين نكته است . او باز هم بايد دنبال افرادي اين چنين باشد و زندگي خصوصي خوبي هم ندارد و جهنم براي او همچنان ادامه دارد . از كجا معلوم حريف بعدي به همين اخلاقيات هم پايبند باشد, اين خود داستان ديگري است.
سه روز به تولد زردشت مانده خانه پوروشسب را نور فراگرفته بود و از همه خانه نور مي تافت. بزرگان ده گمان كردند كه ده آتش گرفته است. به هراس افتادند و گريز اختيار كردند، اما در بازگشت دريافتند كه به هيچ جاي ده آتش نيفتاده است، بلكه در خانه پوروشسب مرد شكوهمندي زاده شده و اين روشني از فره اوست.بنابر روايت «وجركرد ديني» تولد اشو زرتشت در روز خرداد(روز ششم) ماه فروردين بوده است و او به هنگام تولد خنديد
ا 
i have a dream
رو ، نمیدانم چرا من خواب دیده ام معنی کرده اند ، این جمله بیشتر به معنی : من آرزویی دارم ، یا رویایی دارم است. و نه " من خواب دیده ام ". این یکی از سخنرانی های تاریخی است و بسیار خوب شد که اصل سخنرانی را در سایت گذاشتی